منشاء اهميت رنگ از نظر روانشناسى : از ابتدا زندگى بشر تحت تاثير دو عامل قرار داشت كه خارج از كنترل او بودند . اين دو عامل عبارت بودند از : روز و شب و تاريكى و روشنايى . شب محيطى را فراهم مىآورد كه فعاليت بشر را متوقف مىكرد و لذا بشر اوليه به غار خود پناه مىبرد ، خود را در پوست حيوانات مىپيچيد و بخواب مىرفت و يا از درختى بالا رفته و در انتظار فرا رسيدن روز مىماند . روز محيطى براى كار و فعاليت ايجاد مىكرد و لذا بشر اوليه دوباره دست به كار مىشد تا توشه مواد غذايى خود را پر كند يا به جستجوى شكار بپردازد . شب بهمراه خود بيحركتى ، آرامش و كاهش عمومى سوخت و ساز فعاليت جسمانى را به ارمغان مىآورد ، اما روز امكان كار و عمل و افزايش فعاليت جسمانى را مهيا كرده و به او نيرو و هدف مىداد . رنگ‌هاى مرتبط با اين دو محيط عبارتند از : رنگ آبى متمايل به تيره آسمان شب و زرد روشن نور آفتاب . لذا رنگ آبى متمايل به تيره رنگ آرامش و عدم فعاليت است . درحالىكه رنگ زرد روشن رنگ اميد و فعاليت است . چون اين رنگ‌ها نشانگر محيطهاى شب و روز هستند ازاين‌رو از عواملى به‌شمار مىآيند كه انسان را در كنترل خود دارند به جاى اينكه عناصرى باشند كه در كنترل بشر قرار بگيرند . لذا آنها را رنگ‌هاى غير مستقل توصيف ( Heteronymous ) توصيف مىكنند . يعنى رنگ‌هائى كه پديده‌هاى طبيعت آنها را تنظيم مىكند . شب ( آبى تيره ) بشر را ناگزير مىكرد كه از كار دست كشيده و استراحت نمايد ولى روز ( رنگ زرد روشن ) به فعاليت او ميدان عمل مىداد بىآنكه انجام فعاليت را الزامى سازد . از نظر بشر اوليه فعاليت ، آئينى بود كه به دو صورت ظاهر مىشد يا به شكار مىرفت و حمله مىكرد يا شكار مىشد و از خود در برابر حمله دفاع مىنمود به عبارت ديگر فعاليت‌هاى بشر يا در جهت پيروزى و بدست آوردن بود و يا در جهت دفاع از خود عمليات مربوط به حمله يا پيروزى معمولا با رنگ قرمز نشان داده مىشود درحالىكه رنگ سبز مظهر دفاع از خود بود . چون اعمال بشر اوليه اعم از حمله ( رنگ قرمز ) يا دفاع ( رنگ سبز ) حد اقل در كنترل وى